HISTORIE

In 1979 werd het eerste lustrum van Peco gevierd. Naar aanleiding van dit lustrum werd er een zomerfeest georganiseerd, wat later zou uitgroeien tot het jaarlijks terugkerende dorpsfeest. Tijdens dit eerste zomerfeest besloot men op de zondag een touwtrekwedstrijd te organiseren tussen het bestuur en de actiegroep van Peco. De wedstrijd werd uitvoerig door de deelnemers nabeschouwd aan de bar en men was zo enthousiast over het touwtrekken dat men eigenlijk wel eens elders een wedstrijdje wilde gaan trekken. Om met al die onervaren krachten toch goed voor de dag te komen ging men trainen bij de buurtploeg “Casteel”. In 1980 werd Peco aangemeld bij de Federatie van Vrije Touwtrekkers (FVT) en werd de touwtrekploeg “Peco” opgericht. Door S.J.W. Peco werden de heren in een mooi outfit gehesen: oranje shirts en trainingspak. Op de braderie in Twello werd de eerste overwinning een feit; de prijs was maar liefst één krat bier. Dit gaf de mannen zoveel moed dat zij in 1981 besloten zelf een touwtrekbok te maken. De bok kwam in het weiland van Joop Veldhuis te staan en wekelijks werd er door de heren intensief getraind.

Vanaf dat moment was Peco bij elk toernooi dat werd georganiseerd van de partij. In de zomer van 1981 hebben ze aan zeventien toernooien meegedaan, waarvan ze negen keer in de finale stonden. In de winterperiode deden de trekkers mee aan een competitie die werd gehouden in de manege “de Levade” in Wenum. Aan deze competitie werd door acht ploegen meegedaan, waarbij Peco op de vierde plaats eindigde. Zeer tevreden over hun prestaties gingen ze met de mooie beker naar huis. In 1982 begon het team van Peco echt goed te presteren. Ze wonnen veel en maakten voor veel ploegen een finaleplaats onveilig. Het touwtrekken bij Peco werd zo populair dat Peco op een gegeven moment zelfs met twee ploegen aan toernooien kon deelnemen. De touwtrekkers werden aangemoedigd door fanatieke supporters die het team trouw volgden.

In de winter ‘82/’83 deed Peco met twee ploegen mee aan de competitie in de manege “de Levade”, waar het eerste team kampioen werd en het tweede team op de zesde plaats eindigde. Ook in Emmeloord, waar Peco meedeed aan een competitie in de 540 kg klasse, werden ze kampioen.

In het voorjaar van 1983 organiseerde Peco voor het eerst zelf een touwtrektoernooi. Locatie was manege “Brinkman” te Twello. Een thuiswedstrijd wil je natuurlijk altijd winnen, en dat werd dan ook met veel overmacht gedaan. In de zomer van dat jaar ging Peco nog eens met vijf hoofdprijzen aan de haal.

In het najaar van ’83 werd er voor het eerst meegedaan aan de Open Nederlandse Kampioenschappen. Met een volle bus reisde men af naar Purmerend waar het toernooi getrokken werd. In de 720 kg klasse werd na vele spannende wedstrijden de vijfde plaats in de wacht gesleept. Heel touwtrekkend Nederland had kennis gemaakt met het touwtrekteam uit Teuge.
In de winter van dat jaar werd Peco voor de tweede keer kampioen in de manege “de Levade”. In de polder (Emmeloord) werd na een gezellige en sportieve competitie twee tweede plaatsen behaald, namelijk in de 540 en 720 kg klasse.

In de zomermaanden van 1984 was Peco bij 21 toernooien van de partij, waar de krachtpatserformatie zes keer de zege en vele tweede plaatsen mee naar Teuge namen.

Dat het touwtrekken een niet al te goede sport is voor de ledematen en de rug werd in 1985 wel duidelijk. Door veel blessures moesten vaste jongens van het touw blijven. Ondanks dat deze jongens er niet bij waren werd er van de zeventien toernooien elf keer gewonnen. Het geheime wapen was het motorgeluid van de voorste man. Wanneer dit schalmde wist iedereen wat te doen: links, rechts, links, rechts met stappen achteruit, vaak tot vermaak van de toeschouwers. In 1985 werd er tijdens Sail Amsterdam een toernooi gehouden aldaar. Peco regeerde de gehele dag en het was ook niet verwonderlijk dat zij met het eremetaal naar huis reisden.

In 1986 werd er zes keer de hoofdprijs gewonnen en zes keer de tweede prijs. In de nazomer werd er in de 680 kg klasse meegedaan aan de Wereldkampioenschappen bij de “Bonte Wever” in Slagharen. Tijdens het toernooi was er veel spanning van de gezichten af te lezen. Onder de wedstrijd sloeg de coach de pieren uit de grond (zoals gewoonlijk) en schreeuwde de rukkers met links, rechts, links naar achteren. De inzet was 200% en de krachten waren tot het uiterste gespannen, maar men eindigde op de derde plaats in de poule en kwamen net één punt tekort om door te gaan naar de finale. Toch hadden de trekkers een goed gevoel overgehouden en wilden deze ervaring voor geen goud missen

In 1987 is Peco overgestapt van de F.V.T. naar de N.T.B. (Nederlandse Touwtrek Bond). De concurrentie en de spanning waren hier wel wat hoger, wat resulteerde in veel blessures. Ondanks alles werden zij toch vijfde in de competitie.

Al met al was het touwtrektijdperk van Peco altijd gezellig en sportief. Er werd veel gelachen, gegierd en gebruld, kortom een tijd om nooit te vergeten. De touwtrekkers van Peco van toen komt alle eer toe, ze hebben de naam van Peco altijd hoog in het vaandel gehouden.